38 jaar oud luister ik. Tot een jaar geleden
hoorde ik meer x96 hoe moet ik hakkelen?- de stem van de tijd.

Beethoven schreef toen hij naar het platteland ging
bij Baden: x93Ik wil niets anders dan gezondx94.

Thermoblazers met het geruis van de branding uitgedaan.
Iets als eerbied. Tot een jaar geleden
had ik de hand niet gedrukt van wie zei: eerbied.

De 4e beweginging. Runes van de tijd, en daarin: eksters.

Buiten: een traktor, gemekker van schapen
(nog niet gevoerd vandaag)(de ram klaar voor het mes!)

In de 4de beweging, tussen dood en sclerose,
zingt iemand over een ding dat in mijn kleren zit,
een oponthoud, een streling,
de dans van een gewapend kind.

Wat ben ik tussen mond en aars?
Een zwelling, geloof ik. Iets dat uit haar schoot viel
en nu rolt naar een gat in de grond,
en nog wat natrapt in de damp van het versgemaaide gras.

Hugo Claus, ‘Van horen zeggen’

Dementie is het volharden
in betekenis,
volgens Frank Bidart.
Maar hij schreef het in cursieven.
En de echo,
tegen zox92n enorme rotswand,
maakt onderscheid tussen de draagwijdte
van de ene of de andere stem,
tussen kroon en doorn,
tussen etterende open wond en kelk,
tussen geboorteakte en vader.
Tussen mijn zoon en horizon.
Tussen onderscheiden en draagwijdte.

Pura Lxf3pes Colomxe9, vertaling: Catharina Blaauwendraad

Op een schoteltje schittert honing
met water verdund

verbazingwekkend keurig eromheen
een kettinkje aaneengeregen mieren,

hun kopjes in de zoete
zonovergoten zee

-Verzuipen zich de dolzinnigen,
die met mate drinken heffen

hun kopjes weer op, knikken
Moeder instemmend toe

en verlaten vroom het huis

Mustafa Stitou, ‘Varkenstoze ansichten’

Zo helder is het werkelijk zelden, men ziet
het riet wit voor de verte staan

iemand klopt aan, vraagt water, het is
een verdwaalde jager

het antwoord is drinkbaar, zijn kromme weg
uitlegbaar in taal

in zijn weitas een bloedplas, het water
verspreekt zich al pratend in wijn

kijk, zegt hij, omstreeks het riet wijzend bij wijze
van afscheid, dit is een rouwmantel

later staat zijn glas daar nog, men ziet
het riet en eet wat –

Gerrit Kouwenaar, ‘Helder maar grijzer: gedichten 1978-1996′

De ochtendmist heeft van vandaag
iets vaags als gisteren gemaakt.

Jij jaagt op mug en vlieg, gewapend met
de spiegel van het griezelhuis:
een wilgetenen cirkel, grijs van raag.

Ik slinger me langs leidraad glinsterend,
stuit op te hoop gelopen mieren en kom uit
bij gruis van slakkehuis.

Iets van gewicht heeft hier zojuist gekraakt.
Een kattepoot, een eikeltje dat viel, of zwaar
geweld van wie droef nieuws bestelt?

Vertrapte slak. God wacht zijn trage ziel.

Neeltje Maria Min, ‘Kindsbeen’

Er gaat een bries over de sloot
die sneller dan de rimpels is.
Het schrikdraad tikt.
Het is het enige seizoen
waarin ‘t elders beter is.

Chr. J. van Geel, ”Verzamelde gedichten’

it is hjir stil
ik moat de lxfbden sels betinke
de roffel fan har foutten op de trep
har stim dy’t foar har xfatdraaft
en boppe is
foardat har wurden kommen

of nee

de rxeast:
it spatten fan it wetter
dat oer de rxe2ne slacht
as se te boartsjen sit yn it bad
dat it in boat wie
dy’t fierste fier de see opdreau

it is sa stil
yn dizze hege keamer
dxear’t alles fan har sprekt

as ik it finster iepen set
en yn har xfatsjoch stoarje
leit dxear it eilxe2n yn de see

hoe lang is it al lyn
dat se dxear oanspield is

Margryt Poortstra, ‘ Het goud op de weg’

LEEG

het is hier stil
ik moet de geluiden zelf bedenken
de roffel van haar voeten op de trap
haar stem die voor haar uitrent
en boven is
voordat haar woorden komen

of nee

de rust:
het spatten van het water
dat over de rand slaat
als ze zit te spelen in het bad
dat het een boot was
die veel te ver de zee opdreef

het is zo stil
in deze hoge kamer
waar alles van haar spreekt

als ik het raam open zet
en in haar uitzicht staar
ligt daar het eiland in de zee

hoe lang is het al geleden
dat ze daar is aangespoeld

Vertaling: Jabik Veenbaas

Je weet niet
of een lucifer in een streek
brandt of breekt,

of een ongekookt ei
in of naast de pan glijdt
schaaldeeltjes meebakken,

of een puntenslijper
het potlood scherpt
grafiet breekt, een stompje,

of een punaise
plat in de wand wil
scheef of afknapt,

een ding is zeker
een pak koffie openknippen
is knoeien op het aanrecht.

Francie van der Hurk, ‘Herbergzaam’

Eerste najaarsnevel boven de sloot
tussen spoorbaan en snelweg
en heel dat doen alsof
wordt nu het zwijgen opgelegd.

Het lijkt blijvend door afwezigheid
van wind. Het is ijl en standvastig.
Waarom trekt dit versterven meer
dan bloesemtak of eerste sneeuw?

Alle begin verheldert, roept beelden op
van eerdere aanvang die te snel verliep
om dicht te slibben, tijdstippen
met de gedegen zwaarte van een eeuw.

Maar deze nevel laat geen modder na,
wekt geen verwachting, lost slechts op
en laat toch in ‘t voorbijgaan weten
dat wij nog niet, nog lange niet
zijn uitgekeken.

Jan Eijkelboom, ‘Het arsenaal’

Een schema van leven ligt
op het voetbalveld, een tekening
van de wereld, op zondagmiddag.

Hoe wij in wisselende bezetting
elkaar steunen, stuktrappen, vereren,
verlaten en kwijtraken, rennend.

Tussen de krijtlijnen een blauwdruk
van verlangen. Nooit krijgen wat wij
najagen, en als de buit binnenkomt

onthand zijn, leeggevreten door vreugde
van een dag, door elkaar bedolven.
En altijd die man, met die fluit.

Anna Enquist, ‘De tussentijd’